แม้ว่าจุนซูจะขัดขืนดิ้นรนสักแค่ไหน..แต่ก็ฝืนเรี่ยวแรงที่มีมากมายของแจจุงไม่ไหว..

‘ราวกับการแก้แค้น..ที่ไม่ใช่ความรัก~’

เรือนร่างเปลือยเปล่าถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง..จุนซูตะเกียกตะกายหนีร่างหนาของแจจุงที่กำลังขึ้นคร่อมทับพยายามจะสอดใส่แก่นกายที่ตั้งชันเพราะแรงอารมณ์ดันเข้าไปในทางด้านหลังของคิม จุนซูที่มันยังไม่พร้อม~

ฝ่ามือหนากดบังคับทาบทับมือเล็กจนแนบไปกับเตียงนุ่ม..พร้อมกับฝ่ามือหนาอีกข้างของแจจุงกำท่อนเนื้อกลางกายขนาดใหญ่จับส่วนหัวที่ตั้งชันสอดใส่กดลึกเข้าไปในช่องทางปิดสนิทของจุนซู..ไร้สิ่งหล่อลื่นใดๆช่วยเปิดทาง!

“ฮึ่ก!~ ปล่อย..ผม!~ อึ๊ก!!~”ใบหน้าหวานเชิดหน้าขึ้น..สะดุ้งกายกดลำตัวของตัวเองแนบกับผืนเตียงทันทีเพื่อจะหนีจากสัมผัสเจ็บแสบที่ช่องทางหลังนั้น..

ดวงตาเล็กเรียวเบิกโตจนม่านตาขยายกว้าง!~ ริมฝีปากเล็กเผยออ้าปากร้องครางออกมาเสียงหลงด้วยความรู้สึกเจ็บปวด~ ฝ่ามือเล็กกระชากจิกกำผ้าปูที่นอนแน่น!~ หยาดน้ำตาไหลเอ่อล้นที่ดวงตากลมเรียว ค่อยๆไหลหยดลงมาเปียกผ้าปูที่นอนจนแฉะ..เสียงสะอึกสะอื้นถูกแทนที่ด้วย..เสียงครางสั่นเครือด้วยหายใจเสียงกระเส่าราวกับจะขาดใจ~

“แฮ่ก!~อ้ะ..อ๊า!!! แฮ่ก!~ อ๊ะ!!~ ฮ๊ะๆ!~”เสียงครางของจุนซูดังขึ้นออกมาเรื่อยๆเมื่อคนที่สอดใส่ส่วนนั้นที่นั่งคร่อมทับอยู่ทางด้านหลัง เริ่มขยับกายถี่ๆถึงแม้มันจะรู้สึกฝืดในการเคลื่อนไหว

แต่ทำไงได้..

ความรู้สึกล้นราวกับจะปลดปล่อยมันทำให้เขาหยุดไม่อยู่..เมื่อแก่นกายร้อนของเขาได้สัมผัสกับช่องทางอ่อนนุ่มตอดรัดดูดกลืนเขาอย่างบ้าคลั่ง~

“อ้า!!~ อ้าส์ๆ!~ คับแน่นจริงๆนายยังรอฉันแค่คนเดียวจริงๆด้วยแฮ๊ะ~”ใบหน้าหล่อของแจจุง
สะบัดเชิดหน้าขึ้น..เมื่อรู้สึกสุดล้นจนน้ำส่วนปลายปริ่มจะปล่อยออกมาคาช่องทางนั้นของจุนซู..

ใบหน้าหล่อเอียงใบหน้าก้มลมไปเป่าลมอุ่นๆไล้ใบหูเล็กของจุนซูที่เอียงหดคอหนี..พร้อมกับน้ำเสียงนุ่มทุ้มของแจจุงพูดว่า..

“เด็กโง่..ยอมเสียตัวแค่กับฉันคนเดียวจริงๆเหรอ..เห๊อะ~ โง่เสียจริง...”ก่อนร่างหนาแข็งแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแบบผู้ชายจะเคลื่อนลำตัวแนบชิด..สวมกอดร่างเล็กของจุนซูจากทางด้านหลังกอดให้กระชับแน่นขึ้น~ สองแขนแกร่งของแจจุงสวมกอดสอดรั้งเอวเล็กของจุนซูดึงรั้งให้มารับแกนกายของเขาให้กดลึกแนบชิดจนเกือบจะติดสนิท..หากไม่ขยับกระแทกแกนกายเข้าไป..เรียกเสียงครางหวานที่อยากได้ยินสักครั้งในอ้อมกอด~

“ฮ้า!~ อ๊า!!~ อ้ะส์!!~ อ๊าส์!! ฮึ๊ก!!~ ผมเจ็บ!!~ ปล่อยนะ!!~ ปล่อย!!”น้ำเสียงเล็กแหบพร่าด้วยแรงอารมณ์ตวาดคนร่างสูงแจจุงเสียงดัง!~ ร่างเล็กของจุนซูนอนกอดหมอนสีขาวใบใหญ่ในมือแน่น!~ เมื่อรู้สึกปวดตุ้บๆในช่องทางนั้น..ภายในหัวมันรู้สึกปวดหัว มึนหัว ทั้งที่ช่องทางด้านหลังก็ปวดแสบร้อนราวกับร่างทั้งร่างจะฉีกขาด..ความเจ็บปวดหนักหน่วงประดังประเดจนคนน้ำเสียงหวานกรีดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงทรมาน!~

“อ๊าส์!!~ เจ็บจะตายอยู่แล้ว!!~ อ้ะส์..อา~ อ๊าส์!!!~ แฮ่ก!!~ แฮ่ก!!~อ๊ะส์ๆ!~”เสียงหอบหายใจดังขึ้นถี่รัว..พร้อมกับใบหน้าหวานนิ่วหน้าคิ้วเล็กขมวดชนกัน น้ำตาไหลพรากด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ช่องทางหลังเจียนจะขาดใจ..ราวกับร่างกำลังจะแตกสลาย~ ถูกทำลายด้วยน้ำมือของคนที่รัก!!~

“แล้วตอนที่นายทำฉัน..ฉันไม่เจ็บหรือไง!!~”น้ำเสียงตวาดแข็งกร้าวของแจจุงดังขึ้น พร้อมกับออกแรงขยับเสียดสีแกนกายยาวกดลึกมิดด้ามในจังหวะเร็วๆจนร่างเล็กสั่นไหวตามแรงกระทั้นจนโยกคลอนสั่นไหวไปทั้งตัว~

“อาส์!!~ แฮ่ก!~ อ๊าส์!!~ ผมขอโทษ..ฮึ่ก!!~ ฮื่อๆ~ ผมรักพี่...”น้ำเสียงหวานครางออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น..คำพูดบอกรักถูกพูดออกมา..พร้อมกับถ้อยคำตัดพ้อ..

“พี่แจ~ อย่าใจร้ายกับผมนักสิ..อึ่ก!~ ฮ๊ะๆ!~ อ่ะ..อ๊าส์!! อ๊ะส์!~”ใบหน้าหวานตาหวานเชื่อมฉ่ำปรือด้วยแรงอารมณ์ สัมผัสตอกย้ำเสียวซ่านที่ช่องทางนั้นมันซาบซ่าน~ เจ็บแสบ..ร้อนวูบวาบจนทำให้หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบจะเป็นลมสลบคาอ้อมกอด~

‘อ้อมกอดของพี่แจจุง..’

 

“อ๊า~~ แฮ่ก!!~ อ๊ะ..ฮ๊ะ~ อืออ~ อ๊าๆ~ อา~ ฮึ๊ก!!~ อ้ะ..อ๊า!!!!”เสียงหวานร้องครางออกมาเสียงหวาน..เมื่อได้ลิ้มรสความสุขจากการชักนำของมือหนาของแจจุงที่กอบกำแกนกายเล็กของจุนซู..บีบกำชักไล้ลูบรูดไล้ขึ้นลงไปมา..

สองแขนเล็กของจุนซูตั้งชันฝ่ามือเล็กยันกับผืนเตียง...ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นเผยอปากครางเสียงหวานซาบซ่านกระเส่าเร้าอารมณ์..อกบางของจุนซูเชิดกายขึ้นเมื่อกระตุกแกนกายหลั่งน้ำรักออกมาเต็มฝ่ามือหนาของแจจุง..

เรือนร่างเล็กแอ่นแนบชิดลงกับผืนเตียงอย่างคนหมดแรง..แผ่นหลังบางโค้งวาดเป็นเส้นโค้งราวกับเส้นของตัวเอส~ เมื่อถูกแขนแกร่งสอดใต้หน้าท้องแบนราบ..ยกลำตัวขึ้นสูง..สะโพกอิ่มถูกฝ่ามือหนาอีกข้างกอบกุมบีบขยำจนแดงเป็นรอยฝ่ามือหนาของแจจุง..เขียวช้ำเป็นจ้ำเพราะแรงบีบขย้ำรุนแรง..ของแจจุงที่กอดร่างเล็กของจุนซูราวกับจะขย้ำให้สลบคาอก!~

“อ๊ะๆ!!~ อ๊าส์!!~ อึ่กส์!!~”แผ่นหลังบางขาวเนียนของจุนซูหดเกร็งแผ่นหลังแน่น..เมื่อเรียวลิ้นร้อนของแจจุงแลบไล้เลียดุนดันตามแกนกระดูกสันหลัง ราวกับกลั่นแกล้งหยอกล้อให้เรือนร่างเล็กใต้ร่างของเขาดิ้นพล่านสั่นสะท้านเพราะความรู้สึกเสียวซ่าน~

ทั้งๆที่ส่วนล่าง..ก็ยังคงกระแทกดันกายเข้าหาช่องทางเล็กของจุนซูที่กำลังขยายกว้างดูดดึงแกนเนื้อร้อนของแจจุงจมหายลงไป..ราวกับต้องการเติมเต็มแบบไร้ช่องว่าง..

จังหวะเคลื่อนกายเริ่มลื่นไหล..จนสามารถเคลื่อนกายแรงๆกระชั้นกระทั้นหนักหน่วงด้วยแรงอารมณ์ใส่ไม่ยั้งได้..เมื่อเลือดจากช่องทางฉีกขาดของจุนซูชโลมแกนท่อนเนื้อแข็งของแจจุงจนสามารถสร้างอารมณ์ความสุขและปรารถนาอารมณ์ตัญหาที่ครอบงำกันและกันได้~

“ฮึ่ก!!~ ฮื๊ออ~ อ้ะส์ๆ!!~ ฮ๊ะๆ!~ ฮ้า!~~”เสียงครางหวานดังเสียงกระเส่าด้วยน้ำเสียงแหบพร่า~ ร่างกายมันปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว..เมื่อถูกฝ่ามือหนากดขย้ำบีบจนช้ำทั่วตัว..สัมผัสรุนแรงตอกย้ำราวกับคนกระหายอยาก..ต้องการ~

แม้ได้ลิ้มรสความสุขจากความต้องการทางเพศ..แต่รสรักที่แท้จริง

ความสัมพันธ์ความรักที่แท้จริง ฮึ่ก!~ มันไม่ใช่~ แบบนี้..ฮึ่ก แบบนี้ ผมไม่ต้องการ~

ร่างเล็กของจุนซูถูกพลิกตัวขึ้นมาให้มาอยู่ในท่านั่ง..อยู่บนตักหนาของแจจุงในขณะที่มีแก่นกายใหญ่โตเชื่อมต่อสอดค้างคาอยู่ในช่องทางร้อนของจุนซูที่มีน้ำเฉอะแฉะจากน้ำรักสีขุ่นของแจจุง
หลั่งออกมาเพื่อช่วยหล่อลื่น..ในการขยับจังหวะเร่าร้อนให้กับอดีตน้องชายข้างบ้าน~

“พี่แจ~ ฮึ่ก..ผมอยากให้พี่กอดผม..แบบ..แบบคนรัก~”สองแขนเล็กเล็กของจุนซูสวมกอดคล้องอยู่บนต้นคอระหงส์ของแจจุง..พร้อมกับใบหน้าหวานซุกลงไปที่บ่าหนาของแจจุงทันทีที่คนร่างสูงกระทุ้งกายขึ้นไปหาช่องทางอ่อนไหวของจุนซู..

“ฮึ๊ก!~ คะ..แค่สมมติก็ได้..ผมอยากเป็นคนรักของพี่~ นะ..ได้โปรด..”ดวงตาหวานที่ฉ่ำเปรือด้วยแรงอารมณ์..ตกอยู่ในห้วงความสุขแค่เพียงร่างกาย..เอ่ยขอร้องอ้อนวอน..คนร่างสูง..ใบหน้าหวานมองจ้องลึกเข้าไปดวงตาคมของแจจุง ราวกับต้องการส่งความรู้สึกมากมายในจิตใจที่มีต่อพี่ชายข้างบ้านคนนี้..

“...............”ไม่มีคำตอบรับ..ตอบกลับมา..มีเพียงสัมผัสอ่อนโยนค่อยๆเติมเต็มขึ้นมาเรื่อยๆ
 ริม ฝีปากร้อนก้มลงกดจูบแผ่วเบาที่ไหล่บางเปลือยเปล่าขาวเนียนของจุนซูจูบทาบทับรอยดูดแดงช้ำแผ่วเบา~ ราวกับถูกลูบไล้ด้วยสัมผัสจูบวูบไหวปลอบโยนมอบความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาภายในจิตใจช้าๆ~

“อา~ จุนซู..จุนซู~ อ้ะส์!~ อ้ะส์!!~”ราวกับใจที่เคยปิด..ถูกเปิดกว้าง..น้ำเสียงนุ่มทุ้มของพี่แจเรียกชื่อของผม..ในขณะที่มีอะไรกัน..จากที่เมื่อกี๊นี้เมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา..ไม่มีแม้แต่คำเรียกชื่อ..มีแต่เสียงทุ้มครางต่ำของความต้องการ..ไม่มีแม้กระทั่งจูบ~

‘แต่ตอนนี้..พี่เรียกชื่อ..ของผมแล้ว~’

“อา~ อ๊ะ!~ พี่แจ..อึ่ก~ พี่แจจุง..พี่แจ....อ๊า!!~ อ่า~พี่แจ..ผมรักพี่นะ~ ผมรัก...”น้ำเสียงหวานถูกกลืนหายไปกับรสจูบหวานนุ่มลิ้น ริมฝีปากร้อนชื้นจูบแผ่วเบาค่อยตะล่อมละเลียดลิ้นร้อนหายเข้าไปในโพรงปากหวานของจุนซู..ดวงตาคมสีดำขลับหลับตาพริ้มของพี่แจจุงหลับตาพริ้มราวกับกำลังอยู่ในห้วงความสุข..

หยาดน้ำตาใสของจุนซูไหลออกมาทันที..ริมฝีปากเล็กและลิ้นเล็กขยับลากลิ้นตามลิ้นร้อนของพี่แจที่เป็นคนสอนชี้นำ~

สองมือหนาของพี่แจโอบคล้องรอบเอวของผม..พร้อมกับยกสะโพกของผมขึ้นลงเพื่อรับส่วนนั้นของพี่แจ..

สองมือเล็กของจุนซูลูบไล้ไปมาที่แผ่นหลังกว้างเรียบเนียนของแจจุง..ใบหน้าหวานจ้องมองใบหน้าของแจจุงด้วยความรู้สึกรัก..ที่มันมีมากกว่าความใคร่ลุ่มหลงหรือเสน่หาที่ผู้ใหญ่อย่างพี่แจเข้าใจหรืออย่างไร..ในเมื่อผมรักพี่มาเนิ่นนานแล้ว

‘ผมรักพี่..มาตั้งแต่ 8 ขวบ’
‘เพราะพี่เป็นคนแรก..ที่คอยปกป้อง เคียงข้าง ห่วงใย ดูแลผม..’

‘ราวกับว่า..ผมเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของพี่..’


ใบหน้าหวานจ้องมองใบหน้าหล่อของแจจุง ความรู้สึกซาบซ่านล้นปริ่มแผ่ซ่านไปทั่วทั้งใจ ราวกับรู้สึกตื้นตัน~ ที่ตอนนี้ทั้งร่างกายและหัวใจได้เป็นของพี่แจอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว  เราเป็นของกันและกันแล้วนะ~  พี่แจ...


ใบหน้าหวานของจุนซูมีน้ำตาคลอที่สองเบ้าตา~ ในขณะที่กำลังมองหน้าของผู้ชายที่รักสุดหัวใจ เขาคนนี้..เป็นมากกว่าพี่ชายข้างบ้าน..พี่แจเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผม..แม้กระทั่งลมหายใจ..พี่เป็นของผม~

“ขอบคุณนะ~ พี่แจ...อึ่กส์!~ ผม..”

“ผมรักพี่นะ~ พี่แจ..อ๊ะส์!~ อือ~”น้ำเสียงเล็กแหบแห้งของจุนซูพูดกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของแจจุง
..สองแขนเล็กโอบคล้องใบหน้าแนบซุกลงไปที่ลำคอของแจจุง..ร่างเล็กเบียดชิดเข้าหาไออุ่นของแจจุงราวกับโหยหาความรักจากพี่ชายข้างบ้านคนนี้อย่างหนัก~

ร่างหนาที่กำลังขยับกาย..สอดกระแทกกายเข้าหาร่างเล็กของจุนซู..หยุดกระทำสิ่งนั้นทันที....


ดวงตาคมมองมาที่ใบหน้าหวานของจุนซูด้วยสายตาที่รู้สึกผิด~ ดวงตาของเขามันกำลังสั่นเทา~

 

“จุนซู..พี่ขอโทษนะ~”น้ำเสียงนุ่มทุ้มของแจจุงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ~

“ขอโทษ..ที่ทำรุนแรงกับนาย....”รอยยิ้มจางๆของความอบอุ่นจะค่อยๆเปิดเผยออกมา..พร้อมกับคำพูดประโยคที่ผมอยากได้ยินมาเนิ่นนาน~

“พี่รักนายนะ~ จุนซู...”

“ตอนนี้พี่พร้อมที่จะให้อภัยนายเสมอ..เพราะพี่..”

“ไม่เคยโกรธนาย~”สองมือหนาเลื่อนฝ่ามือหนาขึ้นมากอบกุมใบหน้าหวานของจุนซูที่ร้องไห้..น้ำตาใสแห่งความตื้นตันไหลออกมาทันที..ที่ได้ยินคำบอกรักจากปากของพี่ชายข้างบ้านคนนี้~

นิ้วเรียวของแจจุงค่อยๆเกลี่ยหยาดน้ำตาของจุนซู..อย่างแผ่วเบา~

น้ำตาใสของจุนซูไหลออกมา~ พร้อมกับใบหน้าหวานของจุนซูก้มหน้าลงไปหาใบหน้าหล่อของแจจุง..

แล้วพูดว่า...

“พี่แจ..ผมรักพี่มานานแล้ว~ ฮึ่ก!~ ผม..ผมดีใจนะ~”

“ที่พี่รักผม..ผมไม่รู้จะขอบคุณพี่อย่างไร..”สองมือเล็กของจุนซูเลื่อนมือขึ้นมาทาบจับเกาะกุมที่ฝ่ามือหนาของแจจุง พร้อมกับจับมาแนบใบหน้า..เปลือกตาบางของจุนซูหลับตาลงแผ่วเบา~

“ช่วยรักฉันตลอดไปนะจุนซู....” ดวงตาเล็กเรียวลืมตาขึ้นมาจ้องมองดวงตาดำขลับของแจจุงด้วยสายตาเปล่งประกายด้วยความสุข~

“ได้สิ~ พี่แจ..เพราะผมรักพี่มาตลอด~”รอยยิ้มหวานของจุนซูถูกส่งไปให้กับแจจุง..พร้อมกับริมฝีปากเล็กจูบแผ่วเบาที่คอขาวทับบนปากแดงที่คอของแจจุง~

“พี่แจ..พี่อย่าทิ้งผมไปไหนอีกนะ~”ใบหน้าหวานของจุนซูที่มีหยาดน้ำตาคลอซุกใบหน้าลงที่ลำคอขาวของแจจุง พร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้น~ สองแขนเล็กของจุนซูกอดคล้องคอของแจจุง..และเงยหน้าขึ้นมาสบตากับดวงตาคมสีดำขลับของแจจุงที่จ้องมองมาด้วยสายตาอ่อนโยน..

“ช่วยรักผม..ปกป้องดูแลผม..ในฐานะคนรัก เพื่อน พี่..เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง...”

“ในชีวิตของผมที~ ฮึ่ก..เพราะสำหรับผม...”

“พี่คือทุกสิ่ง..ที่ผมมีอยู่ในนี้~”ฝ่ามือเล็กของจุนซู..ดึงมือหนาของแจจุงมากอบกุมที่หน้าอกข้างซ้ายของตน..

พร้อมกับดวงตาคู่สวยจ้องมองลึกเข้าไปในแววตาของพี่แจจุงผู้ชายที่ผมรักมากที่สุด..

“จุนซู~ นาย...”รอยยิ้มอบอุ่นของแจจุงระบายยิ้มออกมา..เมื่อมองลึกเข้าไปในแววตาเล็กเรียวของจุนซูที่กำลังคลอรื้นตื้นตันไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ~

เมื่อได้ยินคำนี้..

“ได้สิ..ฉันจะอยู่กับนายตลอดไป....”

“เท่าที่ลมหายใจของฉันจะยังคงอยู่~ จะไม่มีวันแยกจากไปจากนาย...”

“คิม จุนซู..ตอนนี้นายเป็นคนรักของฉัน~”

“ฉันรักนายนะ~ เด็กบ้า...”ทำซึ้งได้ไม่นานเท่าไหร่..ใบหน้าหล่อของพี่แจก็เริ่มแดงแป๊ดจนลามไปยังที่ใบหูทั้งสองข้างของพี่เค้า..น่ะ..น่ารักจริงๆ~ >///<

ผมถือโอกาสฉวยคว้าหมับสวมกอดที่เอวหนาของพี่แจ~ อย่างแนบแน่น..ให้สมกับที่รอคอยพี่ชายที่ผมรักคนนี้..บอกรักและรักผมจริงๆเสียที~

“จุนซูฉันจะรักนายตลอดไป..แต่นายต้องสัญญานะ~”

“ว่าจะให้พี่เป็นคนกดนายตลอดไป...”

“ห้ามคิดกดพี่เด็ดขาด!!”น้ำเสียงนุ่มทุ้มของแจจุงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดสีหน้าแววตามุ่งมั่นดูดุดันจริงจังจนน่ากลัว~

“ฮะ..ผมสัญญา..เพราะถ้าทำแบบนั้นพี่แจก็จะหนีผมไปอีก~”น้ำเสียงเล็กของจุนซูพูดออกมาราวกับคนรู้งาน..

“ดีมาก~”ฝ่ามือหนาลูบหัวกลมของจุนซูแผ่วเบา~

“อ๊ะส์!!~ อึ่กส์!!~ อ๊ะส์ๆ!!~อ๊า~ แฮ่ก!!~ อ้ะ!!~อ๊าส์!~~”เสียงหวานครางเสียงหวานขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อแจจุงเริ่มขยับกายดันคนร่างเล็กลงไปนอนบนเตียง..พร้อมกับร่างแข็งแกร่งของแจจุงนอนคร่อมทับอยู่ด้านบน~ และออกแรงขยับกายจนเตียงคิงไซส์สั่นไหวจนเป็นเสียงเอี๊ยดอ๊าดลั่นตามจังหวะกระแทกกายของคนด้านบน..ที่โหมกระหน่ำอารมณ์รักใส่คนร่างเล็กที่นอนดิ้นพล่านคลานเสียงหวานเสียวซ่านกายบางสั่นสะท้านจนแทบจะสำลักความสุขที่พี่แจจัดเต็ม!!~

“อ้ะส์!!~ อ้าส์!~ จุนซูพี่รักนายนะ~ อีกนิด!!~ อ้ะส์!!~ อ้ะๆ!!~อ้าส์!~~”สะโพกหนาขยับกายถี่รัวดันกระแทกเข้าหาช่องทางแคบที่ตอดรัดบีบคับแน่นจนแกนกายของเขาขยายขนาดจนคับช่องทางเล็กของจุนซู..สะโพกเล็กของจุนซูยกขึ้นมารับแกนกายใหญ่ร้อนของแจจุง เสียงน้ำเฉอะแฉะและเสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นคลอเคล้ากับเสียงหวานและทุ้มต่ำครางเสียงแหบพร่าหอบหายใจสั่นเครือ~

“อ้ะส์!!~ อ๊ะๆ!!~อ๊า~ แฮ่ก!!~ อ๊า~~”เสียงหวานกรีดร้องออกมาเสียงดังเป็นเสียงยาว~ กรีดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงแห่งความสุขพร้อมกับแจจุงที่ครางเสียงทุ้มต่ำออกมา~ ด้วยอารมณ์สุขสมไม่ต่างกัน..

“อ้ะส์!!~อ้าส์...ฮ่ะ!~ แฮ่ก!~ อ้ะส์!!~อ้าส์!~~”

ก่อนจะกระตุกกายปลดปล่อยความสุขจนถึงปลายทางส่องสว่างจ้าพร่ามัวที่ปลายทาง เนื้อตัวโล่งเบาสบายเมื่อได้ปลดปล่อยอารมณ์ดิบและคราบใคร่ที่ปวดหนึบที่ส่วนปลายออกไป~

ความรู้สึกอบอุ่นซาบซ่านของอ้อมกอดไออุ่นของกันและกันเข้ามาแทนที่ เหงื่อไคลเหนียวหนะไม่เป็นสิ่งขั้นขวางการกกกอดอบอุ่นความรักแผ่ซ่านที่มีให้กันมากขึ้น..

สองแขนแกร่งสวมกอดร่างเล็กของจุนซูแนบแน่นและอ่อนโยน..ในขณะที่แกนกายร้อนของแจจุง
ยังคงค้างคาเชื่อมต่อในช่องทางหวานของจุนซู..ร่างเล็กซุกกายเข้าหาอ้อมอกอันอบอุ่นของพี่ชายข้างบ้านที่ตนรักอย่างโหยหา~

ในตอนนี้..รับรู้ถึงความสุขสุดๆ

ของการที่กลายเป็นคนที่ถูกรัก...

มีความสุขมากกว่าการเป็นคนที่แอบรักเสียอีก~

หลังจากเสร็จกิจ..ริมฝีปากร้อนของแจจุงก้มลงไปกดจูบแผ่วเบาที่หน้าผากบางของจุนซู..อย่างอ่อนโยนด้วยความรัก~

มากมายที่เขาพร้อมจะมอบให้กับคนรักของเขา..น้องชายข้างบ้านตัวเล็กน่ารักคนนี้~

“อ่า~ นายผอมลงไปเยอะเลยนะตัวเล็ก~”

“ฮ๋า~ นี่ชื่อใหม่ของผมเหรอ?”ใบหน้าหวานของจุนซูทำสีหน้าแปลกใจผสมงงงวยเล็กน้อย เมื่อพี่แจไม่เรียก ไอ้เด็กอ้วนอย่างเก่า~

“ก็นายผอมลงตั้งเยอะ..แถมน่ารักกว่าเก่าตั้งเยอะ~”ไม่พูดเปล่าฝ่ามือหนาของพี่แจลูบไล้สะโพกของผมไปมา..ราวกับสำรวจ..ก่อนจะพูดน้ำเสียงนุ่มทุ้มออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มแผ่วเบาที่ฟังแล้ว ผมรู้สึกตัวเบา..ราวกับจะลอยได้..เมื่อถูกชมจากปากของพี่แจว่า~

“ชื่อนี้เหมาะกับนายนะตัวเล็ก~”รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนริมฝีปากของพี่แจ..ใบหน้าหล่อยิ้มอบอุ่นชวนหลงใหลมาให้ผมลุ่มหลงเคลิบเคลิ้มเขินไปกับคำหวานที่หยอดมา~

>//< “ผมเขินนะ~ พี่แจ..งั้นพี่ก็เป็นตัวใหญ่แล้วกันนะ~”

“หืมม~ ????”

“อ๊าว~ ก็จะได้อยู่คู่กับตัวเล็กงายยย~ -////- เค้าอายนะทำไมต้องให้อธิบายอะไรเยอะแยะ..ตาลุงนิ่!~”

“อ้าว!!~ ไอ้อ้วน..แค่นี้เรียกลุงเหรอ..ฉันแค่ 27 เองนะ!!~”

“ยังเตะปิ๊บได้ไกลเป็นกิโลๆ~”พี่แจพูดพร้อมกับทำหน้าดุออกมาทันทีที่ถูกทักว่าแก่

“ไหนบอกจะเรียกเค้าตัวเล็กไง~ T^T “น้ำเสียงหวานพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเครือ พร้อมกับทำหน้าราวกับจะร้องไห้~

“อ่า~ ครับๆ ตัวเล็ก..เอาเป็นว่า....”จนคนร่างหนาต้องคว้าตัวเข้ามากอดแน่น~ พร้อมกับกดจูบลงไปที่แก้มใสพร้อมกับพูดว่า..

“พี่จะแต่งนิยายเรื่องใหม่..เอาเรื่องของเราดีมั้ย~”

“ดีสิ~ แต่พี่แจจะทำใจได้เหรอ?? ถ้าคนอ่านจะได้อ่านฉากที่พี่แจโดนผมกดน่ะ~ คึคึ~”รอยยิ้มสดใสของจุนซูยิ้มออกมาพร้อมกับหัวเราะร่า~  เมื่อได้เห็นสีหน้าเจื่อนหน้าซีดเป็นไก่ต้มของพี่แจ..

อย่างนี้..  =_=

ฮิยะฮ่าๆ~~ >m<  จนผมต้องรีบเอามือปิดปากของตัวเองเพราะเกรงใจพี่แจ~ ฮ่าๆ~

“อ๊าก!!~ ไม่เอาโว้ย!! ไม่ตงไม่แต่งมันแล้ว!!~”สองมือหนาของแจจุงยกมือขึ้นมาขยี้ผมของตัวเอง..ทั้งที่มือหนายังมีคราบน้ำของจุนซูเปื้อนอยู่..คนน้ำเสียงหวานหัวเราะคิกคักแต่ก็ไม่กล้าบอกกับพี่แจ ^^

แล้วคนหน้าหล่อก็เปลี่ยนมาเป็นบทซึ้งที่ข้าวเหนียวนึ่งยังอาย..เจ้าชายในชีวิตจริงของผมที่อยู่นอกเหนือจากในนิยายที่พี่แจแต่ง..

พี่แจเขาพูดกับผม พร้อมกับใบหน้าที่เขินจนแดงก่ำ..ฝ่ามือหนาเกาหัวของตัวเองดังแกร่กๆด้วยความเขินอายที่ต้องพูดอะไรหวานเลี่ยนออกมาจากปาก..ทั้งที่ความจริงพี่เค้าเก่ง แค่พิมพ์หยอดในนิยาย..

“อ่า~ จุนซู..ถึงพี่อาจจะ..ไม่ใช่คนดีมากมาย...”

“แต่ต่อไปนี้..พี่จะปกป้องดูแลนาย..และจะไม่ทำอะไรก็ตามที่มันจะทำให้นายเสียใจ”

“พี่ไม่มีทางทำให้นายเสียใจเด็ดขาด...”สีหน้าและแววตาของพี่แจดูจริงจังกว่าทุกครั้งที่ผมเคยเห็น..ผมเชื่อพี่ได้ใช่มั้ย..

และแน่นอนผมเชื่อมั่นในตัวพี่เสมอ~ เหมือนกับรอยสักที่หน้าอกซ้ายของพี่ไง...Always Keep The Faith..ผมจะเชื่อแค่พี่นะพี่แจ~

“เรื่องนั้นน่ะ..ผมรู้ว่าพี่แจจะไม่มีทางทำให้ผมเสียใจ~ ผมเชื่อพี่เสมอ~”สิ้นเสียงหวาน..รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนของแจจุงยิ้มออกมา..พร้อมกับแววตาอบอุ่นแผ่ซ่านจ้องมองมาที่ใบหน้าหวานของจุนซูที่นอนในอ้อมกอดอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ร่างเปลือยเปล่าโอบกอดกันอย่างแนบแน่น~

“ขอบคุณนะจุนซูที่เชื่อใจพี่...”ดวงตาคมของแจจุงจ้องมองใบหน้าหวานของจุนซูด้วยสายตาที่มีความหมาย..

ทำไมนะ..ความรู้สึกที่กั้นขวางมาเนิ่นนานถึงได้ถูกทลายกำแพงต่างๆที่มีมานานหลายสิบปี..เพียงเพราะแค่เปิดใจให้กันและกัน..กล้าที่จะพูดความรู้สึกต่างๆที่ค้างคาปิดบังอัดอั้นอยู่ในใจออกมา..

บอกกับคนที่เขาแอบรักมาเนิ่นนาน..

เพราะความที่อายุมากกว่า..จึงไม่กล้าทำอะไรที่เกินเลยมากกว่าความเป็นพี่ชาย..

แต่..

ในตอนนี้..

เขาจะกล้าพอที่จะบอกความรู้สึกของเขาที่มีกับน้องชายข้างบ้านคนนี้..ทุกอย่าง

แม้มันจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตของเขาเพื่อที่จะอยู่กับคนในอ้อมกอดนี้เพื่อบอกในทุกสิ่งทุกอย่างในใจ และใช้ชีวิตร่วมกันด้วยความรักที่มากมายอย่างนี้..เขาก็ยอม~

ใบหน้าหล่อของแจจุงยิ้มตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งความสุข..ก่อนจะเอ่ยปากบอกกับคนตัวเล็กของเขาว่า~

“ตอนแรกพี่ก็แค่..อาจจะ..แค่ชอบนาย..เอ็นดูนาย..”

“แต่ต่อมา..”

“พี่อาจจะ...รักนายแบบน้องชาย...”ใบหน้าหวานของจุนซูพยักหน้ารับงึ่กงั่ก~ ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวแนบชิดซุกเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นของแจจุงใต้ผืนผ้าห่ม..

แจจุงยังคงเลือกที่จะเล่าทุกสิ่งทุกอย่างออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบนั้น~

“แต่บทเรียนแห่งการเวลาและการรอคอย...”

“ทำให้พี่รู้ว่า..คำว่าอาจจะ...ที่พี่คิดว่ามันเป็นกำแพงกั้นระหว่างนายกับพี่..”เสียงกลืนน้ำลายลงคอของแจจุงดังขึ้น..พร้อมกับใบหน้าหล่อจ้องมองใบหน้าหวานของจุนซูนิ่ง..

จนใบหน้าหวานของจุนซูต้องพยักหน้ารับหลายๆรอบ..เพื่อให้พี่แจยอมปริปากเล่าความรู้สึกในใจออกมา..

จนกระทั่ง..

“ความจริงแล้ว..พี่อาจจะ...รักนายมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้...”ใบหน้าหล่อของพี่แจเริ่มขึ้นสีแดงแจ๋~

ผมแอบยิ้มทันทีไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้จากปากของพี่แจ~

“พี่จะดูแก่แดดไปมั้ย~ -///- ถ้าพี่จะบอกนายว่า...”

“พี่...”

“อาจจะ.....”

“รักนาย...มาตั้งแต่ตอนอายุ 8 ขวบ”

“หลังจากที่ได้จูบกับนาย...ครั้งแรก..ที่ละครเวที”พี่แจพูดออกมาในขณะที่กำลังนอนหลับตา..พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น~ อ่า~ พี่แจ..ผมรู้นะ..ว่าพี่เขินจนต้องแกล้งหลับน่ะ~ > <

ใบหน้าหวานของจุนซูยิ้มปลาบปลื้มแก้มป่องหน้าบานทันที รอยยิ้มหวานฉีกกว้างโชว์ฟันเรียงสวย..ก่อนจะบอกกับพี่แจที่กำลังแกล้งนอนหลับว่า..

“คำว่า...อาจจะ..ของผม..มันคือ ความเป็นไปได้เสมอพี่แจ~ > < "


"ผมเองก็รู้สึกเหมือนพี่เช่นกัน~“

 

"เพราะพี่เป็น หนึ่งเดียวของผม.."

The best and most beautiful things in the world cannot be seen or even touched. They must be felt with the heart.

สิ่งที่ดีและสวยงามที่สุดในโลก มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ แต่จะรู้สึกได้จากหัวใจ..

The ..  End ..



กลับบ้านทางนี้จ้า ขอกำลังใจหน่อยน้า

ถ้าชอบวิจารณ์หน่อยก็ดีน้า~

เพื่อไรท์จะได้อัพฟิคเรื่องใหม่เลย ^3^ ขอไม่มากเกินไปช่ายป่ะ~


กลับไปเทกำลังใจ เมาท์ทูคิม~~~  จิ้มรูปล่างโลด!!

 
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=790728&chapter=4

“อื๊อ~ แฮ่ก!~ อึกส์...อา~”เสียงหวานครางออกมาเสียงแหบพร่าดังขึ้น พร้อมกับลมหายใจสะดุด..ความรู้สึกหน่วงๆที่ช่องทางหลัง..และความรู้สึกสุขแปลกๆราวกับร่างกายจะระเบิด..

เหงื่อไหลจนเนื้อตัวชุ่มโชก..เหนียวเหนอะหนะ...

ร่างกายมันเสียวซ่านสั่นสะท้านไปด้วยอณูแห่งความสุขจนต้องปลดปล่อยเสียงครางออกมา~

“อา~ พี่แจ...อืออ~ อึก....”เสียงหวานครางสุขสมออกมาด้วยน้ำเสียงเครือสะท้านจนเบาหวิว~

สัมผัสเสียวซ่านนั้นหายไป เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา..

“อ้าว...ฝันเหรอ??”เท้าเล็กถีบผ้าห่มลงปลายเตียง..พร้อมกับลืมตามองกวาดสายตาไปกว้างๆเพื่อหาร่างแข็งแกร่งแสนอบอุ่นของพี่แจจุงที่มอบไออุ่นแสนเร่าร้อนให้ในความฝัน..

‘อ๊ากกก..นี่เราหื่นชะมัด..ย๊า.. > < ฝันเปียกด้วย - /// - ‘ แก้มป่องเจือสีแดงแป๊ดราวกับถูกป้ายด้วยสีอะครีลิค หากห้องนี้ไม่มืดสนิทพวกคุณคงได้เห็นหน้าหื่นแดงจัดของผม~

‘อ่า~ เจอพี่แจแล้ว.. TT ทำไมพี่นอนห่างจากผมจังอ่ะ’ เสียงเล็กบ่นพึมพำกับตัวเอง..พร้อมกับคลานกลิ้งตัวกลมๆไปหาร่างสูงที่มีแต่กล้ามเนื้อแข็งๆของพี่แจจุง ตอนนี้พี่เค้ากำลังหลับอยู่แหล่ะ...

‘ผมอยากอยู่กับพี่นะ..แจจุง..’

‘อยู่กับพี่แล้วมีความสุขจัง..เหมือนผมได้รับความอบอุ่นและความรักจากพี่..แค่คนเดียว’

น้ำตาไหลเปียกแฉะหยดแหมะ ลงมาที่แก้มขาวของจุนซูทันที..เมื่อรู้สึกอึดอัดใจเล็กๆที่ต้องปิดบังความรู้สึกของตนที่มีต่อพี่ชายข้างบ้านคนนี้ ที่แอบรักมาเนิ่นนาน..

นิ้วเรียวเล็กไล้นิ้วแผ่วเบาลูบไล้ไปตามใบหน้าขาวเนียนของแจจุง..น้ำเสียงหวานพูดเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ ราวกับไม่อยากให้คนถูกถามลุกขึ้นมาตอบคำถาม..ที่คำตอบอาจจะกลับทำร้ายคนถาม..ที่หัวใจแสนเปราะบางอ่อนไหวไร้ภูมิต้านทานต่อความรักของผู้ใหญ่..

‘หากผมบอกรักพี่..พี่แจจุง..พี่คงจะหนีผมไปใช่มั้ย~’

‘พี่จะทำตัวห่างเหิน..เห็นผมเป็นคนอื่นใช่มั้ย..’   ราวกับพูดคนเดียว..เมื่อคนที่ควรจะได้ยินประโยคบอกรักนี้ กลับนอนหลับตาพริ้ม แผ่นอกหนากระเพื่อมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ..สำหรับผมแล้ว พี่แจขึ้นชื่อว่า เป็นคนหลับลึกตัวยง..

‘คงไม่มีโอกาสหรอกที่พี่แจจะได้ยินถ้อยคำจากความรู้สึกของผม..’

เสียงสะอื้นเบาๆราวกับไม่อยากให้คนที่นอนอยู่ได้ยิน..พร้อมกับหลังมือเล็กยกขึ้นมาป้ายเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาของตนเอง..

‘ผมอยากจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของพี่..นะพี่แจ..’

‘เป็นคนๆเดียวที่พี่จะรัก...’

พูดจบใบหน้าหวานก็ก้มริมฝีปากเล็กอวบอิ่มลงไปประทับบนปากบางเฉียบของคิม แจจุง พี่ชายข้างบ้านเพียงคนเดียวที่ตนรักทันที..

ทันทีที่ริมฝีปากเล็กก้มลงไปจูบแตะบนริมฝีปากบางเฉียบของแจจุง ความนุ่มนิ่มของรสสัมผัสจูบบดเบียดจูบสเปะสะปะตามประสาคนไม่รู้ประสีประสา..ละเลียดลักจูบผิวเบาอย่างระมัดระวัง..

“อืมม~ อา....”เสียงครางแผ่วเบาจากปากของพี่แจจุงดังขึ้นมาแผ่วเบา..ดวงตาเล็กเรียวของผมเบิกโตทันทีที่พี่แจจูบตอบกลับมาด้วยจูบเร่าร้อนซาบซ่านของผู้ใหญ่..สอดลิ้นอุ่นๆเข้ามาภายในโพรงปากของผม..ทั้งๆที่พี่เค้ายังหลับตาอยู่..

แต่รู้มั้ย? ภายในหัวใจของผมมันกำลังพองโตด้วยความสุข..ตัวมันเบา ราวกับอยู่บนปุยนุ่น~

ที่จูบในครั้งนี้ของพี่เค้า มันไม่ใช่การเป่าปาก..ผายปอดเมาท์ทูเมาท์หรืออย่างใด..

ผมไม่รู้ความรู้สึกของพี่แจจุงหรอกนะ..ว่าพี่เค้ารู้สึกยังไงกับผม..

ผมไม่อยากรู้ด้วยซ้ำว่าพี่เค้าจะรู้สึกแค่ เอ็นดูผมในฐานะน้องชาย..

แต่ตอนนี้..ถึงพี่เค้าจะเกลียดผม..ผมก็ยอม...

ถ้าเพื่อได้พี่แจมาเป็นของผม..

ผมจะยอมให้พี่เค้าเกลียด~

ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว!

ใบหน้าหวานมองใบหน้าหล่อเหลาหลับตาพริ้มของพี่ชายข้างบ้านที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย..

‘อยากจะผูกพันกับพี่ชายคนนี้..ให้นานเท่านาน..’

‘อยากจะลิ้มรสอ้อมกอดแห่งความสุขจากพี่แจ..’

‘อยากเป็นของกันและกัน..’

ร่างเล็กอยู่ในสภาพท่อนบนเกือบเปลือยเมื่อเสื้อนอนล่นลงมาอยู่ที่ไหล่เล็ก ก่อนจะถอดแกะกระดุมและเหวี่ยงมันลงไปกองด้านล่างของปลายเตียง..

เสียงหวานครางหายใจสะดุดแผ่วเบา~ “อ๊ะ!~ แฮ่ก! อึ๊ก!~ อ๊ะ อ๊า~~”

ฝ่ามือเล็กล้วงมือของตัวเอง..เข้าไปในกางเกงนอน ก่อนจะใช้มือกอบกำโยกส่วนอ่อนไหวของตนให้ขยายขนาดขึ้น..น้ำหล่อลื่นชุ่มช่ำค่อยๆไหลปริ่มเคลือบแกนกายเล็กจนมันใหญ่โต..เพื่อเตรียมพร้อม

ในขณะที่ร่างสูงของแจจุงยังคงนอนหลับสนิท..ไม่รู้เรื่องรู้ราว

เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย..เมื่อรู้สึกแปลก..เย็นวาบที่ช่วงยอดอก..เสียงหอบหายใจแหบพร่ากลายเป็นเสียงครางหวิวดังขึ้น..

เมื่อลิ้นเล็กๆกำลังไล้ชิมปุ่มสีแดงสดที่ห้อเลือดช้ำเพราะฟันคมเล็กของน้องชายแสนเดียงสาที่อยากจะเป็นหนึ่งเดียวกับพี่แจ จนทำให้กล้าที่จะทำทุกอย่างเพื่อครอบครองพี่ชายข้างบ้านคนนี้ให้หัวใจหยุดอยู่ที่ตนแค่คนเดียว..

นั่นเป็นความคิดของเด็กโง่ที่ยังไม่ประสีประสาในเรื่องความรักของโลกกว้างที่มันไม่ใช่เพียงแค่ แอบรัก บอกรัก ร่วมรัก และจะรักกันชั่วนิรันดร์ อย่างในนิยายน้ำเน่าที่เคยได้อ่าน..

ฝ่ามือเล็กลากฝ่ามือเข้าไปใต้สาบเสื้อคอวีสีขาวของพี่แจ พร้อมกับถลกมันสูงขึ้นมาจรดคอขาวเต็มไปด้วยรอยจูบคิสมาสก์ที่ผมฝากรอยรักไว้ให้พี่แจได้จดจำ ตอกย้ำว่า พี่เป็นของผม..

ทำอย่างไรก็ได้ให้พี่รักผม..

แค่ผมเป็นเจ้าของพี่..

พี่ก็จะรักผมคนเดียว..

ร่างเล็กที่เคยบอบบางขึ้นคร่อม ก่อนจะเลื่อนกายลงมาหยุดอยู่ที่หน้าขาของแจจุง นิ้วเรียวเล็กที่เปียกชุ่มคราบขาวของตนเอง ปลดเปลื้องพันธนาการถอดกางเกงขายาวของพี่แจจนมันหลุดออกไป..

เผยให้เห็นส่วนแข็งแกร่งที่มันกำลังหลับใหลพร้อมกับเจ้าของ..

แต่ทว่า..มันกลับถูกมองข้าม..

เมื่อคิม จุนซูสนใจส่วนนั้นมากกว่า..

ช่องทางที่ปิดสนิท..

ถ้าผมได้เข้าไปจากตรงนั้น..

จะมีแค่ผมคนเดียวที่ได้เป็นหนึ่งเดียวกับพี่แจ..

คิดได้ดังนั้น...

นิ้วเรียวยกขึ้นมากอบกุมแกนกายของตนเอง พร้อมกับกำชักขึ้นลงๆถี่เร็วพร้อมกับร่างเล็กที่นั่งคุกเข่าสองขาเชิดใบหน้าขึ้น ปลดปล่อยเสียงครางกระเส่าและสะดุ้งกระตุกกายทันทีที่ความรู้สึกพร่ามัวบวกกับอารมณ์พลุ่งพล่านมันไหลและทะลักออกมาด้วยน้ำรักแห่งความสุข..

เท่านี้..พี่ก็จะได้ไม่เจ็บ..

ร่างเล็กเปลือยเปล่าของจุนซูเลื่อนขึ้นไปนั่งตรงหน้าหว่างขาของแจจุง พร้อมกับสองมือเล็กจับขาแกร่งของพี่แจแยกขาให้กว้าง..พี่เค้ายังคงหลับสนิท แม้ร่างกายจะรู้สึกแต่ก็ไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้นมา..

พี่คงคิดว่า..ความรักของผม

มันคงเป็นแค่..

ความฝันสินะ~

นิ้วเรียวเล็กชุ่มน้ำรักกดหายลึกเข้าไปในช่องทางแนบสนิทของพี่แจ ความลื่นของน้ำแห่งความสุขนั่นช่วยทำให้นิ้วของผมเข้าไปลึกขึ้นลึกขึ้น..

“อ้ะ! อึ่ก! อ้า!!!”เสียงนุ่มของพี่แจจุงร้องครางเสียงหลงออกมาด้วยน้ำเสียงทรมาน คิ้วเข้มเรียวขมวดเป็นปมแน่น ราวกับกำลังเจ็บปวด..

ช่องทางนั้นมันตอดรัดนิ้วของผมจนมันแน่นไปหมด..นิ้วของผมค่อยๆเพิ่มจำนวนสอดปลายนิ้วกดลึกเข้าไปจนมิดและหมุนคว้านนวดช่องทางของพี่แจให้เปิดขยายกว้าง..

‘ผลุ่บ!!~’เสียงน้ำเฉอะแฉะจากช่องทางนั้นดังขึ้น..ตอนนี้ผมไม่รู้สึกเขินอายเลยสักนิด เมื่อเวลาที่ผมรอคอยมันมาถึงแล้ว~

แกนกายที่เคยเล็กนุ่มนิ่ม บัดนี้แข็งชันจนน่ากลัว จุนซูขึ้นคร่อม ก่อนสองแขนจะยกสะโพกหนาของแจจุงให้ยกสูงขึ้นเพื่อมองให้เห็นช่องทาง..นิ้วเรียวเล็กแหวกช่องแคบของแจจุงเพื่อเปิดทาง..

มือเล็กกอบกำส่วนร้อนแข็งของตัวเอง..จ่อตรงตำแหน่งที่หมายตาไว้..ก่อนจะกดส่วนหัวของท่อนเนื้อแดงก่ำจมมิดหายเข้าไปในช่องทางของพี่แจทันที!!!~

“อึ่ก!!~ อ้า!! ฮ่ะส์..อ้าๆ~”เสียงนุ่มของพี่แจ ครางออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ในขณะที่ผมแทบจะสำลักความสุขล้นปรี่ เมื่อช่องทางแคบของคนที่รักรัดแน่นบีบรั้งเสียจนน้ำรักแทบแตกในช่องทางหลังของพี่แจ..

ผมโยกกายดันลึกเข้าช่องทางนั้นด้วยจังหวะถี่รัว...ในขณะที่ผมครางเสียงกระเส่าเรียกชื่อของคนที่ผมรัก~

“อ้าส์!~ อา..พี่แจ...พี่แจ~ อ้าส์!~ “แกนกายแข็งแกร่งของพี่แจชันตั้งขึ้นจนดุนดันหน้าท้องแกร่งของผม..จนผมอดไม่ได้ที่จะเลื่อนมือที่ว่างจากการกกกอดพี่แจของผม ลงไปช่วยชักนำความสุขเรียกน้ำในกายที่ผมต้องการลิ้มรสให้ไหลออกมาจากส่วนปลายกายแกร่งนั่น~

สะโพกเล็กซอยสะโพกถี่ดันกายโยกเข้าลึก ใบหน้าหวานเชิดหน้าขึ้น พร้อมกับครางเสียงเล็กแหบห้าวออกมาด้วยน้ำเสียงแห่งความสุข พลุ่งพล่านไหลวาบไปจนสมองมันโล่งชาไปหมด..จากนั้นก็ซัดกระหน่ำความสุขจากการเป็นผู้กระทำ สั่งให้ดันกายกระแทกเข้าหาคนใต้ร่างแรงๆ

จนร่างหนาของพี่แจจุงเคลื่อนไหวเลื่อนไปตามจังหวะเคลื่อนตัวขยับกายตามใจปรารถนาของผม...

ใบหน้าหล่อของแจจุงที่กำลังหลับตาอยู่ลืมตาขึ้นมาด้วยสีหน้าตกตะลึง!!!

“อ้ะ!!~ อ้าส์!!~ แฮ่ก!!~ นาย..นาย...ทำอะไรฉัน!!”ใบหน้าหล่อเหลาที่แดงซ่านของพี่แจจุงทำสีหน้าสับสน..พร้อมกับริมฝีปากบวมเจ่อห้อเลือดของพี่เค้าตั้งคำถามมากมายออกมาจากริมฝีปากรสหวานนั่น ทำให้อารมณ์ต้องการของผมคุกรุ่นพลุ่งพล่านจนห้ามอารมณ์ที่เก็บกักมานานไว้ไม่ไหว..

เมื่อเห็นท่าทางดิ้นขัดขืนของพี่แจ..แต่ผมไม่ยอมให้พี่หยุดกลางคันหรอกนะ!~

“อ้าส์!~ ผม..แค่ทำให้พี่เป็นของผม....”สีหน้าพร้อมกับแววตาหวานเชื่อมมองใบหน้าหล่อของคนใต้ร่างด้วยแววตาแห่งความรัก พูดออกมาด้วยเสียงกระเส่าเบาหวิว~

“ผมระ....”ยังไม่ทันที่ คิม จุนซูจะได้บอกในสิ่งที่เขาอยากจะบอกพี่ชายที่แอบรักมากนาน

“ฉันเกลียดนาย!! ไอ้เด็กบ้า..ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะโว้ย!!!”น้ำเสียงตวาดไร้ความอบอุ่นอ่อนโยนดังกร้าว พร้อมกับแววตาเกลียดชัง พร้อมกับ!!

“ผลั่ก!!!~”กำปั้นหนาของแจจุงต่อยเข้าไปแรงๆที่แก้มซ้ายของคิม จุนซูน้องชายข้างบ้านที่เขาเคยหลงรักทันที!!

“....หมับ!!~”เมื่อกำปั้นหนักของแจจุงจะประเคนเข้ามาซัดใบหน้าของจุนซูอีกรอบ ฝ่ามือเล็กของผมคว้าหมับจับเข้าที่ข้อมือของพี่แจทันที พร้อมกับใช้แรงทั้งหมดทั้งตัวกดทับลงน้ำหนักลงไปจนแขนทั้งสองข้างของพี่แจแนบชิดติดกับเตียง..

และโถมกดตัวทั้งตัวลงไปทับร่างของพี่แจ..ใบหน้าหล่อที่ผมหลงใหลนิ่วหน้าหลับตาคม พร้อมกลืนน้ำลายลงคอด้วยความทรมานทันที เมื่อผมใช้แรงกายทั้งหมดกระแทกแก่นกายทิ่มแทงไปที่ช่องทางหลังของพี่เค้าจนสุดมิดด้าม ลึกเข้าไปสัมผัสความอบอุ่นจากโพรงร้อนอุ่นชื้นด้านในและผนังช่องแคบของพี่แจที่กำลังบีบรัดท่อนเนื้อของผม จนผมสุขสมครางเสียงพร่าออกมา..

ไม่สนใจความรู้สึกของพี่ชายที่รักเลย

ผมกำลังคลั่ง..จนโถมกระหน่ำตัวสอดใส่เชื่อมกายเข้าไปในช่องทางนั้นของพี่แจอย่างเร็วรัวมัวเมาไปด้วยแรงอารมณ์ เสียงครางของพี่แจคลอเคล้าไปกับเสียงครางสั่นหายใจระรัวของผม..

ถ้อยคำด่าทอมากมายหลุดออกมาจากปากของพี่แจ..

น้ำตาของผมคลอไหลออกมาที่เบ้าตา...

ทำไงได้..ความสุขแค่ชั่ววูบของผม มันกลับต้องแลก ด้วยความทุกข์ตลอดไปของผม หากจะต้องเสียพี่ชายข้างบ้านแสนอบอุ่นที่รักไป..

นั่นเป็นสิ่งที่ผมพลาด..

ผมลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย...

“อ้าส์!!~ คิม จุนซู..ปล่อย!!~ อ๊ะ!!~ อึ่ก!~ อ้ะๆๆ!!~ แฮ่ก!!~”เสียงพี่แจหอบหายใจและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงยากลำบาก..เมื่อผมกอดร่างอ่อนปวกเปียกเพราะเจ็บช่องทางหลังให้พลิกกายขึ้นเพื่อ.. นอนคว่ำ เป็นท่าสี่ขาที่มีร่างของผมคร่อมซ้อนทับ กดแก่นกายใหญ่ที่มันขยายขนาดจนค่อยๆผ่านผนังบางแทรกเข้าไปในช่องทางเลื่อมชุ่มน้ำรักไหลปริ่มย้อยออกมาจากช่องว่างเล็กน้อยจนน้ำสีขาวเหมือนครีมสดไหลย้อยหยดเป็นทางยาวที่ท่อนขาแกร่งของพี่แจ...

มือของผม..ทำหน้าที่มอบความสุขเสียวสะท้านให้กับพี่แจเป็นอย่างดี ด้วยการชักนำลูบไล้กายหยุ่นแข็งชันคับมือของผมให้มันชักน้ำแห่งความสุขและเรียกเสียงแหบพร่าสุขสมของพี่แจที่ผมรักออกมา~

“อ้าส์!!~ จุนซู...แฮ่ก!!~ เกลียด..ฉันเกลียดนาย...อ้ะส์!!~”ถ้าพี่บอกรักผมสักนิด..ผมคงมีความสุขมากกว่านี้~ ผมพยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่แสนน่ารังเกียจที่มันพยายามมาขัดจังหวะความสุขของเราทั้งสองให้หายไป...

ทำไงดี..

ผมอยากจะเก็บอ้อมกอด ไออุ่นของพี่แจไว้~

ผมน่ารังเกียจสินะ..ที่รักพี่~

เมื่อถึงวันพรุ่งนี้...ผมจะกลายเป็นคนอื่น..ไม่ใช่ไอ้เด็กอ้วนกวนโมโหของพี่อีกต่อไปแล้ว~

ผมโง่มากสินะ~ ที่อยากผูกพันกับพี่..

พี่แจ~ ผมรักพี่นะ..

นั่นก็เป็นเพียงแค่ความผิดของผม..เมื่อผมไม่กล้าพอที่จะบอกความรู้สึกทั้งหมดของผม

กับพี่...

‘ว่าผมรักพี่ไง..พี่แจ~’

แผ่นหลังแกร่งเย็นวาบทันที เมื่อหยดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดของคิม จุนซูตกลงไปโดนแผ่นหลังขาวเนียนของคิม แจจุง

น้ำเสียงอื้ออึงราวกับเสียงสะอื้นดังขึ้นมา..พร้อมกับจังหวะโหมกายสอดกระแทกเข้าหาคนร่างสูงที่เป็นพี่ชายข้างบ้านที่แอบรักจังหวะสอดกายหนักหน่วงหยุดเคลื่อนไหว..

เสียงก่นด่าของแจจุงหยุดด่าทออย่างอัตโนมัติ....ร่างของเขาทรุดลงไปกองกับผ้าห่มผืนหนาทันที..

แต่แกนกายใหญ่ของจุนซูที่ตั้งชันยังคงเชื่อมต่ออยู่ที่ช่องทางของเจ้าของเรือนร่างแข็งแกร่งคิม แจจุงยังคงค้างคาอยู่...

ความอบอุ่นชุ่มชื้นจากริมฝีปากนุ่มอวบอิ่ม กดจูบลงไปที่ด้านหลังบนไหล่ขวาของแจจุงแผ่วเบา..ราวกับคำจากลา ขอโทษ และรู้สึกผิด~

เปลือกตาเล็กเรียวหลับตาแต่เปลือกตาบางยังคงสั่นระริก~ น้ำตาใสไหลเปียกชุ่มหางตาแพขนตาเปียกชื้นด้วยรสของน้ำเค็มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่จิตใจ..

“นายไม่ใช่น้องชายข้างบ้าน..ที่แสนดีของฉัน...”

“อีกต่อไป...” สิ้นประโยคเย็นชาของคนที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขาแนบอยู่กับหมอนสีขาว ไม่แม้แต่จะหันหน้าขึ้นมามองใบหน้าเปรอะน้ำตาของผมเลย พี่แจ..พี่ใจร้ายกับผมมากนะ~

ผมมันโง่สินะ..ที่ดันทุรังจะรักแต่พี่คนเดียว

ทั้งๆที่พี่ไม่เคยสนใจผมเลย...

พี่เห็นผมเป็นแค่ ‘น้องชายข้างบ้าน..’

เท่านั้นเองใช่มั้ย~

น้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาจากดวงตากลมเรียวของจุนซูที่คลอรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความเจ็บปวด ใจมันกำลังแตกสลาย ทั้งๆที่ผมยังไม่ทันได้บอกรัก พี่เลย..

พี่แจจุง..ยังไงผมก็จะยืนยัน

ที่จะให้พี่เป็นของผมจนเสร็จสมบูรณ์!!

“เอี๊ยด!!~ ตึ่ก!! ตึก!! เอี๊ยด!! อ้ะส์!! อ้ะ!! แฮ่ก!! อ้าๆๆ!~”จังหวะเคลื่อนกายเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแรงดันจากแกนกายแข็งของจุนซูที่กระแทกแรงๆไม่ยั้งลงไปที่ช่องทางบอบช้ำแดงก่ำของแจจุง จนใบหน้าหล่อของแจจุงเชิดหน้าขึ้นเบิกม่านตากว้าง อ้าปากครางเสียงพล่าพร้อมกับคราบน้ำลายจากการจูบแลกลิ้นของจุนซูไหลคลอที่ริมฝีปากบางของแจจุง...

จังหวะเสียดกายดันกระแทกแรงขึ้นพร้อมกับเสียงเนื้อสะโพกกระแทกกับหน้าขาของจุนซูดังตั้บตั้บ~ เสียงน้ำเฉอะแฉะที่ไหลปริ่มล้น มือร้อนของจุนซูเลื่อนลงไปสัมผัสเรือนร่างแข็งแกร่งของแจจุงทั่วตัว ราวกับจะเก็บเกี่ยวช่วงเวลาความสุขสุดท้าย

จดจำไว้ให้มากที่สุด..

ตอกย้ำในสิ่งสุดท้ายที่หัวใจจะยังคงเหลืออยู่..

ไออุ่น กลิ่นกาย น้ำเสียง ของพี่แจ

ที่ผมอยากจดจำ...

ใบหน้าของจุนซูก้มใบหน้าพร้อมกับเลื่อนสะโพกดันแกนกายเข้าชิดช่องทางของแจจุงจนติดแน่น เมื่อต้องการก้มใบหน้าลงไปจูบ มือเล็กละมือออกจากการสัมผัสขยำบีบกำส่วนนั้นของแจจุงขึ้นมาจับบังคับเรียวหน้าหล่อได้รูปของพี่ชายข้างบ้าน ไม่สิ ในเมื่อเค้าบอกกับผมว่าผมไม่ใช่น้องชายข้างบ้านของเค้า

เค้าก็เป็นแค่ คนที่ผมรัก

แค่นั้นเอง..

ผมยังโง่หลงรักเค้าอยู่ ไม่ว่า ตอนนี้เค้าจะเกลียดผมสักแค่ไหนก็ตาม

ผมก็จะยังรักแค่เค้า..

‘พี่แจจุง..’

“จุ๊บ!~ อืม~ อืม..”ริมฝีปากเล็กก้มลงไปบังคับจูบดูดดึงลิ้นร้อนของแจจุงมาจูบเพื่อลิ้มรสความหอมหวาน แม้น้ำตามันจะไหลออกมาอาบสองแก้มของผมก็ตาม~

“อ๊ะ!!”

ใบหน้าของจุนซูผงะหนีออกมาจากการจูบปากของแจจุงทันที ที่ฟันคมขบกัดลงมาที่ลิ้นเล็กนุ่มของจุนซูอย่างแรง จนได้กลิ่นคาวเลือดรสเค็มไหลติดลิ้นเปรอะมุมปากของแจจุง..

ไม่มีเยื่อใยอีกแล้ว~ สินะ..

ถึงอ่อนโยนยังไงพี่ก็เกลียดผม..

เพราะอย่างนั้น..ถึงผมจะรุนแรงกับพี่

พี่ก็คงจะยังเกลียดผมอยู่ดี!!!

สิ้นความคิดความอ่านจากใจแตกละเอียดที่ไร้เดียงสาจนทำร้ายหัวใจของตัวเองอย่างจุนซู..

สองมือเล็กเลื่อนลงมาจับสะโพกหนาของแจจุงแน่น ก่อนจะกดกายเข้าลึกจนแทบลืมหายใจกระหน่ำขยับโยกกดท่อนเนื้อร้อนเข้าสอดส่ายสะโพกหมุนวนจนเสียงครางร้องของแจจุงไม่ได้ปริปากออกมาเมื่อจุกเสียดเกินจะทน..

เมื่อต้องตกเป็นรองอยู่ใต้ร่างและเรี่ยวแรงที่เคยมีมันอ่อนแรง..ถูกน้องชายที่เอ็นดูข่มเหงรังแกอย่างที่ผู้ชายอย่างเขาทนรับสภาพไม่ได้..

ทั้งๆที่ตอนแรกก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจน้องชายคนนี้..

แต่ถ้าทำกันถึงขนาดนี้ล่ะก็...

ฉันก็คงต้องรู้สึกรังเกียจนาย..คิม จุนซู..

สะโพกแกร่งของแจจุงถูกยกให้สูงขึ้นเพื่อง่ายต่อการสอดใส่..จุนซูถอดถอนเอ็นเนื้อร้อนของตนออกมาจนสุด..ร่างหนาของแจจุงกระตุกเชิดหน้าตั้งทันที พร้อมกับเสียงครางเจ็บปวดทรมานเสียงแหบพล่า!~

“อ่า~ อ้าส์!!..อึก!~”เสียงซี๊ดส์ปากในลำคอพร้อมกับเสียงกลืนน้ำลายฝืดคอของแจจุงดังขึ้น เมื่อมือเล็กของจุนซูจับส่วนแข็งขืนของตนที่ตั้งชันจ่อที่ปากทางเข้าช่องทางหลังของแจจุงพร้อมกับจับส่วนหัวดุนดันเพื่อจะสอดใส่เข้าไปทีละนิด..ทีละนิดจนลึกถึงจุดกระสัน~

ริมฝีปากเล็กอวบอิ่มของจุนซูเม้มริมฝีปากและเลียขอบริมฝีปากของตนเอง..ดวงตาเล็กหลับตาเรียวแน่นเพื่อซึบซับความสุขล้นปรี่~ เมื่อรับรู้แรงตอดรับขยับของช่องทางด้านหลังของพี่แจ จนได้ยินเสียงหนุบหนับของน้ำแฉะที่หล่อลื่นรองรับอารมณ์ดิบของน้องชายที่ครั้งหนึ่งเคยน่ารักกำลังกดแกนกายถี่กระชั้นพุ่งดันแรงกระแทกกายจนได้ยินเสียงหายใจหนักๆของแจจุง ที่ทนต่อความรู้สึกแสบปนเสียวสะท้านวาบหวิวที่ช่องทางหลังลามขึ้นไปยังกระดูกสันหลัง ช่องท้องโหวงเหวง หายใจลำบากราวกับจะหมดลมหายใจ

กับความรู้สึกแปลกๆสัมผัสหนักหน่วงซ่านความสุขแสบร้อนด้วยแรงเสียดสีจากแกนกายเล็กของน้องชายข้างบ้านที่บัดนี้ใหญ่โตจนถึงขนาดชอนไชกดเข้าลึกที่ประตูหลังของเขาที่ทำเอาลุกต่อสู้ขัดขืนไม่ไหว..

จังหวะถี่รัวลืมหายใจกลายเป็นจังหวะช้าเนิบนาบแต่หนักหน่วงกดย้ำจนเสียงหายใจถี่ๆที่ต้องอ้าปากเผยอช่วยหายใจ เมื่อมันรู้สึกแน่นหน้าอกจนหายใจทางจมูกไม่ไหว~

“อ้ะส์!~ อ้ะส์!!~ พี่แจ แฮ่ก!! แฮ่ก!!~ อ้ะๆอ๊าส์!~”จุนซูกรีดร้องเสียงหลงออกมาพร้อมกับขยับกายดันกายเข้าถี่เร็วๆหนักๆที่ช่องทางหลังของแจจุงอย่างแรง!!

ก่อนจะกระตุกเชิดกายดันชิดกดติดทะลวงลึกพ่นคราบขาวขุ่นลื่นเป็นเหมือกล้นปริ่มทะลักออกมาเลอะช่องทางหลังของแจจุง เหมือนอารมณ์ยังไม่ถึงขีดสุดดี สะโพกเล็กของจุนซูกดกระแทกกายดันส่วนหัวของท่อนกายแข็งของตนดันกระทุ้งกระทบจุดกระสันภายในช่องทางนุ่มอุ่นร้อนของแจจุงทันที!!~

“อ้าส์!! อ้ะส์ๆ!!~ อ้ะส์!! อ้ะส์!!!  อ้าส์!!!~ “เสียงครางถี่กระชั้นของน้ำเสียงนุ่มแหบพร่าของแจจุงดังขึ้น พร้อมกับสะโพกหนากระตุกดันขึ้นหาแก่นกายที่ดันลงเข้าลึกอย่างลืมตัว น้ำใสขาวกลิ่นคาวฉุนกึ่กพ่นไหลปริ่มล้นมือเล็กของจุนซูที่กำลังกอบกำไหลล้นจากช่องว่างของนิ้วเล็กของจุนซูทันที..

ช่องทางบอบช้ำของแจจุงขยายกว้าง..แกนกายแข็งของของจุนซูหดเล็กลงอ่อนยวบและหลุดออกมาจากการสอดใส่ทันที เมื่อถูกแรงดันจากน้ำรักสีขาวขุ่นภายในดันกายอ่อนยวบออกไป

เสียงหอบหายใจดังขึ้นสอดประสานกัน ไอความร้อนจากริมฝีปากของคนทั้งคู่ที่กกกอดรัดแต่เพียงแค่คิม จุนซูฝ่ายเดียว ความร้อนจากอุณหภูมิในร่างกายถูกปล่อยระเหยออกมาเป็นควันจางๆสีขาว

สมองพร่าเลือนขาวโพลนมัวเมา จากแสงส่องสว่างจากปลายทางความสุขสุดท้ายที่หัวใจจะได้รับ สั่งให้ความคิดความอ่านความรู้สึกหยุดชั่ววูบไปชั่วขณะ..

น้ำเสียงเล็กแหบห้าวเบาหวิวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา~

“ผมรักพี่นะ..”

ก่อนร่างของจุนซูจะล้มทับร่างหนาของแจจุงอย่างคนหมดเรี่ยวแรง..แจจุงก็เช่นกัน..เขานอนหายใจแผ่วเบาอยู่ในอ้อมกอดของคิม จุนซู..

“คนรักกัน..เค้าทำกันแบบนี้เหรอ..จุนซู~”

“พี่คงรักนายไม่ได้หรอก....”นั่นเป็นประโยคสุดท้ายจากคำพูดจากน้ำเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยนอบอุ่นที่เคยได้ยิน แต่ประโยคที่ได้ยินในตอนนี้มันกลับมีเพียงแค่ถ้อยคำเย็นชา ราวกับใจของคนพูด กำลังด้านชา ไร้หัวใจอ่อนโยน อบอุ่นที่เคยมี..

แม้อยากจะลุกขึ้นมาเอ่ยอธิบายทุกอย่างตามสิ่งที่ใจต้องการ..แต่สภาพของคิม จุนซูในตอนนี้แม้แต่การกระพริบเปลือกตาลืมตาขึ้นมา..เสียงที่อยากพร่ำบอกขอโทษกลับแหบแห้งราวกับถูกกลั่นแกล้ง~

ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะทำการใดๆ

น้ำตาใสไหลออกมาทั้งที่ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมา..เมื่อสองหูมันได้ยินประโยคที่พี่แจจุงพูดตัดเยื่อใย ปล่อยให้น้ำตาแห่งความโง่งมและเจ็บปวดใจแตกละเอียดมันไหลออกมาซ้ำเติม..

ให้มันผ่านคืนนี้ไปไวๆ

เพื่อวันพรุ่งนี้..ผมจะตื่นขึ้นมาบอกขอโทษ..พี่อีกครั้ง~

พี่แจผมสัญญา.. แต่พี่ต้องสัญญากับผมนะ..

ว่าพี่จะไม่หนีผมไป~

***

เสียงเจื้อยแจ้วของนกที่ขับร้องยามเช้าดังกระทบเข้ามาที่โสตประสาทการได้ยิน แสงแดดรำไรส่องเข้ามากระทบเปลือกตาบางที่ชุ่มน้ำตาที่หางตาเรียว..

ใจมันรู้สึกหายวาบ..ความโหวงเหวงในจิตใจ

พร้อมกับน้ำตามากมายไหลหยดออกมา..ราวกับหัวใจกำลังร้องไห้ออกมา..ด้วยความเสียใจ

เมื่อข้างกายไร้คิม แจจุง

บนเตียง และในห้องนี้ไร้วี่แววของพี่ชายข้างบ้านที่ตนแอบรักราวกับทั้งชีวิตเป็นของพี่ชายคนนี้..

ไม่มีอีกแล้ว~

“พี่แจ~ ฮึ่ก!! ผม..มันโง่เอง....”

“ที่คิดอะไรโง่ๆผมเสียใจ..ฮึ่กๆฮื่อ~”น้ำเสียงเล็กสะอื้นออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งปานจะขาดใจ น้ำตามากมายไหลปริ่มออกมาจากดวงตาสั่นระริกสั่นเครือ~

“ถ้าพี่ยังอยู่..แถวนี้..ฟังผม...”ผมรู้ว่า..พี่แจยังไม่ได้ไปไหน..ผมเห็นเงาของพี่เค้าที่หน้าระเบียง..ผมพยายามจะเดินก้าวไปหาพี่เค้าทั้งๆที่ร่างกายยังคงเปลือยเปล่า..ม่านสีขาวนั่นมันขวางกั้นคั่นกลางเราสองคนอยู่..ผมจึงทำได้แค่พูดประโยคที่ผมอยากจะบอกพี่เค้าว่า..

“ผมแค่อยากจะอยู่กับพี่..ไม่ต้องการให้ใครก็ตามมาแยกเราจากกัน....”

“ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า..สิ่งที่ผมทำ..มันกลับจะทำให้พี่หนีผมไป~ฮึ่ก!!~”

ไร้เสียงตอบรับ~ มีเพียงสายลมพัดเข้ามาจนม่านสีขาวปลิวไหวไปตามแรงลม เมื่อครีมคที่ผมอยากจะบอกพี่เค้าว่างคงเปลือยเปล่ากมายไหลปริ่มออกมาจากดวงตาสั่นระริกสั่นเครือกตาบางที่ชุ่อบอุ่นที่เคยมg,nggเเเหหสชรพนพนพpppบานเลื่อนของประตูกระจกถูกเลื่อนเปิดออก..

มันกลับสะท้อนให้เห็นว่า..คิม แจจุงที่ คิม จุนซูเห็น..มันกลับกลายเป็นเพียงแค่..โคมไฟเซรามิคอันสูงที่พี่แจเป็นคนซื้อให้เมื่อคริสตมาสปีก่อน..

“ฮวบ!!” ร่างเล็กของจุนซูทรุดลงไปนั่งร้องไห้สะอื้นเสียงดังบนพื้นเย็นเฉียบในห้องนอน..สองมือเล็กยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นอ่อนแอ..ไม่ให้มันดังขึ้นมาตอกย้ำจนแทบจะขาดใจเพราะความเจ็บปวดหัวใจที่กำลังแตกสลาย..มากมายจนเกินกว่าที่ใจบอบบางจะรับไหว~

“ฮึ่ก!!~ ฮื่อ~ “ น้ำเสียงสั่นสะอื้นพร้อมกับร่างเล็กสั่นเทาจนไหล่เล็กสั่นไหวจนดูน่าสงสาร เพียงแต่คนที่แอบซุ่มมองดูห่างจากม่านสีขาวนั้นใจแข็งพอ..ที่จะไม่เข้าไปหา..

อดีตน้องชายข้างบ้านของเขา..

เปลือกตาบางของแจจุงหลับตาปิดเปลือกตาแน่น~ ข่มใจให้แข็งพอ..ใบหน้าหล่อเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจเพื่อลบเลือนความเจ็บปวดภายในจิตใจที่มันสั่งให้เขาต้องอยู่ห่าง คิม จุนซู..

น้ำเสียงทุ้มแผ่วเบาพูดเบาราวกับเสียงกระซิบที่คิม จุนซูไม่มีวันที่จะได้ยิน..ราวกับใจของเขามันก็รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้คิม จุนซูเช่นกัน..

“ให้นายและฉัน....”

“เป็นอดีตของกันและกันนะจุนซู....”

--- The End

‘ไม่ต้องห่วงนะ..ผมรู้..พี่ไปไม่นานหรอก..’

‘ผมจะรอพี่นะ..พี่แจ..’